Kæru Samfylkingarfélagar,
Þegar ég kom heim frá framhaldsnámi erlendis fyrir tæpum þremur árum geisuðu í Kópavogi hatrömm átök á milli íbúa og bæjaryfirvalda. Mér ofbauð og ákvað að leggja mitt af mörkum til þess að fá vinnubrögðin bætt, auka lýðræðið og samskiptin við íbúana og vinna gegn spillingunni sem fór ekki framhjá neinum. Að þessu hef ég unnið síðan.
Ég trúði því í upphafi að í flokknum mínum, Samfylkingunni, fyndi ég réttan vettvang til þess að vinna gegn samtryggingu og auka gagnsæi, samvinnu, fagleg vinnubrögð, skýrar leikreglur og skipulagða upplýsingamiðlun. Ég hafði upplifað Samfylkinguna sem félagshyggjuflokk en með daðrandi væng til hægri og gekk þar með að því sem vísu að skiptar skoðanir væru um áherslur og hér ættu sér stað málefnalegar, fjörugar og frjálsar umræður.
Það er hins vegar með trega í hjarta sem ég tek ákvörðun um að yfirgefa þennan vettfang vettvang. Ég átti ekki von á að starf mitt með Samfylkingunni í Kópavogi myndi afhjúpa það að vinnubrögðin sem ég vildi breyta væru viðhöfð þar innandyra. Ég átti ekki von á því að þurfa að kljást og það stundum harkalega við félaga mína á því sviði. Átti ekki von á þeim skorti á skýrum leikreglum, skorti á skipulegum starfsháttum, gagnsæi og faglegum vinnubrögðum, sem ég hef orðið vitni að. Ég gerði mér þó ljóst að við erum öll að vinna flokksstarfið meðfram öðrum aðkallandi störfum og tíminn oft af skornum skammti. Það er hins vegar ekki skynsamleg afsökun, þar sem skýrar reglur og aðferðarfræði myndu auka skilvirkni og létta vinnu. Aukið gagnsæi, umræða og samráð myndi auka traustið milli okkar – ef við höfum ekki tíma fyrir þau vinnubrögð sem lýðræðið krefst, erum við illa stödd.
Valdhafar í Samfylkingunni í Kópavogi virðast enn ekki hafa áttað sig á hlutverki sínu á þeim tímum sem við nú lifum og hversu mikilvæg krafa fólks um breytta stjórnhætti er - í hverju hún felst. Þeir verða að átta sig á því að beiting formleysis við undirbúning og ákvarðanatöku er það sem hefur reynst fólkinu í landinu svo dýrkeypt.
Valdhafar Samfylkingarinnar í Kópavogi þurfa að læra að fagna lýðræðislegri umræðu fremur en að beita þekktum aðferðum til að kæfa ákveðna tegund hennar – gagnrýnina og óþægilegar tillögur. Læra að stimpla ekki umræðu sem neikvæða, niðurrif, ómaklega eða jafnvel yfirgang ef menn eru ekki sammála eða vilja aðrar aðferðir.
Valdhafar í lýðræðislegum stjórnmálaflokki eiga ekki að óttast umræðu og gagnrýni. Slíkur ótti á ekki að stýra þeim til vondra vinnubragða. Þeir verða að geta skilið form frá efni og hafa þroska til láta persónulega andúð ekki þvælast fyrir. Miklu nær væri að fagna félögum sem vilja ganga skipulega og heildstætt til verka, hefjast snemma handa, kallar eftir upplýsingum, spyrja um forsendur, vita hvert stefnt er og marka leiðina þangað.
– jafnvel þó framsetningin sé ekki ákjósanleg, að þeirra mati.
Áhugi og starfsvilji nýs félaga ætti ekki að vera ástæða valdhafa til að pakka í vörn, frysta mál, tortryggja, flytja ákvarðanatöku annað eða upplýsa þau of seint til að umræða geti átt sér stað.
Mér þykir miður að félagar mínir hafi upplifað það sem neikvæðni þegar ég gagnrýndi atburðarrás sem stefndi í óefni. Sú gagnrýni var á köflum harðari en verið hefði ef önnur vinnubrögð hefðu tíðkast og ástæðan var oft ærin.
Ég get hins vegar glaðst yfir því að árangurinn er þegar orðinn nokkur, þótt dýrkeyptur sé.
Baráttuna hef ég samt greinilega goldið með persónulegu orðspori mínu – og það eru félagar mínir sem heimta skattinn. Það hryggir mig að svo er komið.
Ég tel rétt að sleppa dæmum um það sem ég hef tiltekið hér að framan. Aðeins eitt dæmi um dapurleg og óviðunandi vinnubrögð kemst ég samt ekki hjá að nefna.
Þegar Kópavogsbrúin var kynnt fyrir kosningastjórninni, sem átti að vera strategískur ákvörðunaraðili kosningabaráttunnar var ljóst að ákvörðun hafði þegar verið tekin um að þetta yrði aðal kosningamálið. Okkur voru sýndir útreikningar sem skiluðu verkefninu í tapi - en með loforði um að þetta yrði reiknað í hagnað. Atvinnuþáttur hugmyndarinnar var góðra gjalda verður en ég lýsti efasemdum um húsnæðisþáttinn og þörf þeirra sem gætu greitt fullt verð fyrir húsnæðið – og ég var skeptísk á útreikningana, ég sá þar skekkjur.
Svör oddvita og varaoddvita við efasemdum mínum voru nær orðrétt:
það þyrfti ekki endilega að standa við þetta kosningaloforð að loknum kosningum.
Þetta svar toppar í raun allt sem yfir hefur dunið – þessar yfirlýsingar eru ekki sæmandi framboði Samfylkingarinnar, við aðstæður vantrausts og efasemda, þar sem kjósendur eru sannfærðir um að kosningaloforð séu ávallt innihaldslaus með engum ásetningi til efnda. Það eru takmörk fyrir óskammfeilni þegar miklir hagsmunir almennings eru í húfi.
Öskureið lýsti ég því yfir að mér hugnaðist ekki svona viðhorf og vinnubrögð og að ég hefði ekki áhuga á að styðja við innihaldslaus kosningaloforð. Lái mér hver sem vill.
Síðar tókst mönnum að reikna sig upp í örsmáan hagnað af hverri íbúð á 3.-14. ári. Staðreyndin er hins vegar að í þeim útreikningum var svo stór skekkja að rétt niðurstaða er tap af hverri íbúð á bilinu ein til tvær milljónir á ári fyrstu fjórtán árin. Því til viðbótar er hægt að upplýsa að kvaðir Íbúðalánasjóðs á lánveitingum til leiguíbúða gera hugmyndina illframkvæmanlega í þeirri mynd sem kynnt var – brú þarf að vera heil til að vera nothæf. Ég gat og get ekki stutt verkefnið í óbreyttu formi þekkingar minnar vegna – það kölluðu félagar mínir óbilgirni og skort á trausti – sem útilokaði mig frá formennsku í þeirri nefnd sem ég óskaði eftir.
Nú er Samfylkingin komin í meirihluta og enn mikilvægara að kunna - og sýna - vönduð og traustvekjandi vinnubrögð.
Ég hef í vetur gagnrýnt aðferðir og vinnubrögð í þeim tilgangi að ná fram úrbótum. Þær hafa um margt náðst – stundum með harkalegri átökum en ég hefði kosið. Ég get spurt mig - eins og skáldið, hef ég gengið til góðs ....?
En ég gagnrýndi valdið - og valdið hefur aldeilis svarað. Ég get nú stært mig af fjölmörgum nýjum stimplum og nafn mitt verður ekki meðal þeirra sem munu starfa í nefndum á meðal Samfylkingarinnar í Kópavogi næstu fjögur ár.
Ég gagnrýndi valdið - og valdið svaraði.
Skilaboðin eru skýr: Berufsverbot
Við þær aðstæður er mér gert ómögulegt að vinna. Ég mun því nú breyta áherslum mínum, sinna öðrum málum fremur en að slást við valdið og vandann innan Samfylkingarinnar í Kópavogi. Ég eftirlæt öðrum það vandasama verk að ná fram raunverulegu gagnsæi, samvinnu, faglegum vinnubrögðum, skýrum leikreglum og skipulagðri upplýsingamiðlun, því það veit sá sem eitthvað veit, að þar er mikið starf óunnið, þrátt fyrir yfirlýsingar um annað.
Vitur maður ráðlagði mér, að draga andann djúpt og yfirgefa ekki sviðið í flýti. Ekki gefa eftir víglínu sem mikilvægt væri að verja - þá myndi rimmunni ljúka með uppgjöf og þannig losa gagnaðilann við „vandamálið“.
Þetta er gott ráð. Ég því mun því ekki segja mig úr Samfylkingunni eða frá þeim trúnaðarstörfum sem ég hef verið kjörin til. Ég er fyrsti varabæjarfulltrúi Samfylkingarinnar í Kópavogi og tek sæti á þeim bæjarstjórnarfundum sem mér ber. Samkvæmt lögum ber mér skylda til að taka sæti og kjörnum bæjarfulltrúum ber samkvæmt sömu lögum skylda til þess að kalla mig inn í forföllum þeirra. Þá og því aðeins að ég forfallast hafa þau heimild til þess að kalla til aðra varabæjarfulltrúa.
Ég óska kjörnum bæjarfulltrúum Samfylkingarinnar í Kópavogi velfarnaðar og vona að þau læri af reynslunni og beiti ekki sömu vinnubrögðum í meirihlutastarfinu og ég hef orðið vitni að síðastliðna fjóra mánuði.
Með því mun ég fylgjast – reynslunni ríkari.
Viðbót að morgni 15.06: Í uppkasti að þessari bloggfærslu var eftirfarandi setning: "Ég er hluti meirihlutans og vænti þess að sitja meirihlutafundi og taka þátt í því meirihlutasamstarfi sem nú fer af stað." Ég tók hana út því ég taldi mig ekki geta sett fram þá fullyrðingu einhliða.
Hún stendur af minni hálfu.