Í vor eru 20 ár liðin frá því samstarf Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins hófst í Kópavogi. Ári síðar hófst 18 ára valdatíð Sjálfstæðisflokksins með Davíð Oddsson í fararbroddi á landsvísu. Flestir eru sammála um að 18 ár séu of langur tími fyrir samfellda ríkisstjórnarsetu og að hluti þess vanda sem íslenskt samfélag glímir við í dag sé beinlínis tilkominn þess vegna.
Spilaborg íslensks viðskipta- og efnahagslífs hrundi haustið 2008 og kröfur um nýtt Ísland urðu háværari eftir því sem leið á veturinn. Kröfur um heiðarleika, gegnsæi, samráð og auknar upplýsingar af hálfu stjórnvalda hafa ómað stöðugt síðan og voninni um nýtt Ísland er enn haldið á lofti.
Í vor gefst Kópavogsbúum tækifæri til endurnýjunar; okkur býðst nýtt upphaf. Upphaf í anda kröfunnar um nýtt Ísland þar sem heiðarleiki, samráð og samstarf við íbúana eru raunveruleg leiðarljós en ekki slagorð í kosningabaráttu. Þar sem mannvirkin þjóna samfélaginu, nærumhverfi, nágrenni og innviðum en ekki öfugt.
Á næstu vikum og mánuðum mun Samfylkingin í Kópavogi kynna stefnumál sín fyrir komandi kosningar. Kynntar verða áherslur flokksins og framtíðarsýn við krefjandi aðstæður. Í kjölfarið munu Kópavogsbúar ganga að kjörborðinu og taka afstöðu til þeirra valkosta sem boðnir verða. Framtíðin er í höndum Kópavogsbúa allra en í mínum huga er valið einfalt.
Ég vel nýtt upphaf.
